• Hawaii

    De Hawaii trip was een fantastisch avontuur.  Voor het eerst in mijn leven zette ik voet op het Amerikaanse continent.

    Met volle teugen heb ik mogen genieten van dit unieke eiland.  Vanaf de eerste stap uit het vliegtuig voel je de speciale zeemzoete tropische energie die daar hangt: “dat pakt”.  De mensen zijn supervriendelijk en de natuurpracht fenomenaal.  Je voelt dat de bewoners er alles aan doen om in volledige harmonie met hun eiland te leven.  Ik voelde me er echt thuis.  Het moeten ongelooflijke momenten geweest zijn, toen de Europese avonturiers hier met hun zeilschepen op deze eilanden groep stranden: het echte paradijs!  Ik had er graag bij geweest.

    Wij zaten in Waikaloa, zo’n 45min rijden van Kona, waar de triatlon plaatsvond.  Dit was een heerlijke oase van rust en natuurpracht.  Zo ontbeten we s’morgens op ons terras midden op een golfterein, met watervalletjes, vijvers en palmbomen met een zwembad en jacuzzi.  Genieten en nog eens genieten…

    Ik vond het helemaal niet erg om ver van “de ironman modeshow” te zitten, waar het heel toeristisch was en druk.  Ik had immers zaterdags “tijd” genoeg om dit unieke spectakel mee te pikken.

    3 dagen voor de wedstrijd kreeg ik na een ochtendloopje plots last van hielspoor en kwetste ik tijdens het golfsurfen mijn andere hiel aan een koraalrif.   Verdikt: 2 manke pootjes, zodat ik op mijn voorvoet moest pikkelen, want steunen op de hielen was niet mogelijk.  Even paniek omdat mijn kuiten helemaal opgestijfd waren door op mijn tippen te wandelen.  Ik was niet naar Hawaii gekomen om tijdens de wedstrijd op te geven.    Gelukkig heeft ons Annemieke mij tot op het bot gemasseerd en was de ergste stijfheid weg.   Nog snel nieuwe loopschoenen gaan halen, zodat ik meer op mijn voorvoet moest lopen en zo mijn pijnlijke hielen kon sparen tijdens de marathon.

    Aangezien het mijn 3de volledige triatlon zou worden op 3,5maand tijd + de Nisraman (zware offroadwedstrijd), wist ik dat een topprestatie zo goed als uitgesloten zou zijn. Maar je weet nooit hoe je lichaam reageert, en stilletjes hoop je toch op die ene wonderdag waar alles onverwacht toch lukt.   De voorbereiding op Hawaii was verre van ideaal met de organisatie van de triatlon in Lille die veel energie en tijd opslorpte.

    Toch ging ik met volle moed van start tussen de 2000 overgemotiveerde en superfitte, beste triatleten ter wereld.  Magische momenten, als je die 2000 juweeltjes van fietsen ziet staan, afgetrainde lijven en massa toeschouwers hoort gillen.   De krachtige zon kwam op, de Hawaiiaanse hoorn galmde over de ruisende oceaan…

    Een doffe knal en daarna een wit kolkende massa van zwoegende lijven, die de oceaan wekte uit zijn schoonheidslaap.  Het zwemmen verliep vrij goed gezien mijn (0,75x/week training) en de 4000 armen en voeten die mijn weg versperden.  Ik was vertrokken voor mijn laatste Ironman, een “pakkend moment”, dat na 400m al een onvergetelijke tocht werd toen een stoet van 20 dolfijnen, mijn calvarietocht kwam verzachten.  Nieuwsgierig golfden ze gracieus onder die gekken in de “Ironman stoet”.    In een geniale opwelling, paste ik feilloos de eendenduik toe en gleed ik -als de man van atlantis- naar flipper en zijn companen toe, in de hoop om die ene rugvin te grijpen die mij alsnog voorbij Bart Colpaert en ander waterkiekens zou sjeezen, om rechtstaand op twee dolfijnensnoeten en onder overweldigend applaus terug de haven binnen te stuwen en zo als eerste -kurkdroog-de wisselzone binnen te duiken.  Spijtig genoeg had ik trage Tobias de schilpad vast ipv een snelle dolfijn.  Zo verloor ik kostbare minuten en besloot dan maar op eigen kracht met kloefkappers techniek binnen te klotsen.  De zwemproef leek eindeloos zonder mijn kwetterende vrienden.

    Op de fiets direct goed tempo gevonden en zo passeerde ik 100den triatleten die keurig 650 dollar inschrijvingsgeld hadden betaald en nu in de ironman rij over de eindeloze glooiing richting het keerpunt in Hawi denderden.  Het ging niet slecht en ik voelde me beter met de kilometer en schatte me ongeveer in 100ste positie bij het keerpunt.

    Plotseling was na 90km fietsen het vet van de soep en besloot ik om rustig binnen te bollen, met de handjes boven op het stuur.  Die 500 atleten die ik ondertussen had ingehaald ,kwamen er terug over.  Mijn laatste ironman heb ik heel bewust kunnen meemaken, er was tijd genoeg om na te denken over mijn hele carriere en nog tijd genoeg om over de toekomst te denken…  Ik ben heel tevreden en dankbaar dat ik dit evenement heb mogen meemaken.  Twas echt, echt de moeite.  Toch vind ik de triatlon in Lille (en nog vele anderen) veel mooier qua parcours dan de befaamde Ironman Hawaii, maar tis de legende en de mysterie die deze wedstrijd draagt, dat het hem doet.

    De dag na de wedstrijd zijn we direct naar Maui gevlogen om daar nog wat te golfsurfen, terraskes te doen, lekker te eten, cultuur op te doen en te genieten van elkaar zonder de kids…

    Een supervakantie, zoniet de de beste die ik ooit heb gehad.

    Thuis gekomen vlogen onze twee kastaars ons rond de nek, heerlijk om ook weer thuis te zijn, want hier is het toch ook een klein paradijs int bos!

    En nu geen tijd om te talmen, maar in 1 rechte lijn naar “de hel van kasterlee”, voor weer een onvergetelijke wedstrijd en daarna ga ik eens rust pakken…

    Dank aan  alle mensen die me gesteund hebben om dit avontuur te mogen meemaken, 1000xdank!!!!!

     Aloha!

Leave a reply

Cancel reply